Mennirnir vaða, með örfáum undantekningum, í takmarkalausri og örlagaþrunginni villu!
Guð þarf ekki á því að halda að elta þá uppi og beiðast þess að þeir trúi á tilvist hans. Þjónar hans voru heldur ekki sendir til að hvetja menn stöðugt til að víkja aldrei frá honum. Slíkt væri hlægilegt. Það er lítilsvirðing og niðurlæging gagnvart upphöfnum guðdóminum í því fólgin að hugsa þannig og setja fram slíkar væntingar.
Þessi rangtúlkun veldur miklu tjóni. Hún þiggur næringu sína frá látbragði margra mjög vandaðra sálusorgara sem í sannri ást á Guði og mönnum reyna í sífellu að snúa til réttrar trúar þeim mönnum sem ekkert annað sjá en það sem jarðneskt er, tala um fyrir þeim og vinna þá á kirkjunnar band. Allt stuðlar þetta að því að kynda enn frekar undir skefjalausri sjálfumgleði mannsins og koma inn hjá mörgum þeirri grillu að það verði að biðja þá um að æskja þess sem gott er.
Af þessu hlýst síðan sérkennileg afstaða flestra »trúaðra« sem eru miklu fremur fráhrindandi dæmi heldur en nokkurn tíma fyrirmyndir. Þúsundum saman finna þeir fyrir ákveðinni fullnægingu, meðvitaðri upphafningu þess efnis að þeir trúi á Guð, beri fram bænarefni sín af þeirri einlægni sem þeir frekast mega og valdi náunga sínum ekki vísvitandi tjóni.
Í þessari innri »upphafningu« upplifa þeir ákveðin laun hins góða, þakklætisvott Guðs fyrir tryggð þeirra, skynja ákveðna tengingu við Guð sem þeir minnast á stundum með vissum heilögum hrolli sem leysir úr læðingi eða skilur eftir sig sælukennd sem þeir fá notið í gleði.
En þessar fylkingar trúaðra eru á villigötum. Þær lifa hamingjusamar í sjálfskipaðri vitfirringu, er lætur þeim líða ómeðvitað sem væru þær hluti þeirra Farísea sem færa sjálfum sér sínar eigin litlu fórnir í skjóli raunverulegs en misskilins þakklætis. »Guð, ég þakka þér að ég er ekki eins og aðrir menn«. Þessi setning er hvergi borin fram, og í reynd aldrei hugsuð, en þessi ,,upphafna tilfinning” í brjóstinu er ekkert annað en þessi ómeðvitaða þakkarbæn sem jafnvel Kristur sagði að væri röng.
Með svona »innri upphafningu« er í þessu sambandi ekki verið að gera annað en að innleysa sjálfsfullnægingu sem til varð með bænum eða meðvitað góðum hugsunum. Þeir sem telja sig auðmjúka eru alla jafnan víðs fjarri því að vera auðmjúkir í reynd! Það þarf oft fortölur til, svo hægt sé að gefa sig á tal við trúendur af þessu tagi. Í þessu ástandi munu þeir aldrei nokkurn tíma upplifa þá blessun sem þeir telja sig eiga með vissu! Þeir skyldu gæta þess að glatast ekki í því andlega drambi sínu sem þeir nefna auðmýkt.
Mörgum þeirra sem enn eru með öllu trúlausir mun reynast hægara að komast inn í Guðs ríki en gjörvöllum þeim skara sem haldinn er dramblátri auðmýkt, sem í raun og sannleika koma ekki biðjandi fram fyrir Guð heldur krefjast þess óbeint af honum að hann umbuni þeim fyrir bænir þeirra og fróm orð. Bænir þeirra eru kröfur, athæfi þeirra hræsni. Frammi fyrir ásjónu hans verður þeim burt blásið sem tómu hismi. Þeim verður sannarlega umbunað, en á annan hátt en þeir hyggja. Þeir eru nægilega mettir hér á jörð í fullvissu um eigið ágæti.
Vellíðanin hverfur skjótt er þeir stíga yfir í fíngerðu veröldina þar sem innri kenndir, sem hér láta tæpast á sér bæra, stíga fram, en tilfinningar, sprottnar af hugsunum, sem voru ríkjandi til þessa, hverfa sem dögg fyrir sólu.
Innri, hljóðlát, svokölluð auðmjúk bið eftir betrun er í reynd ekkert annað en krafa, sama hversu fögrum orðum hún er klædd.
En sérhver krafa er yfirgangssemi. Guð einn getur sett fram kröfur! Kristur kom heldur ekki biðjandi til mannanna með boðskap sinn, heldur með varnaðarorðum og hvatningu. Hann útskýrði vissulega sannleikann, en veifaði ekki freistandi agni fyrir augum áheyrenda sinna til að hvetja þá til fegurra lífernis. Hann skipaði einlægum leitendum, af hæversku og alvörugefinn: »Farið og gjörið sem ég segi!«
Guð stendur frami fyrir mannkyninu og setur fram kröfur, freistar hvorki né biður, hvorki með harmi né sorg. Hann mun af hógværð eftirláta myrkrinu alla þá sem slæmir eru, meira að segja þá sem tvístígandi eru, til þess að þeir sem leita þess sem æðra er verði ekki fyrir árásum og leyfa öllum öðrum að upplifa að fullu það sem þeir telja rétt, svo þeir geri sér grein fyrir villu síns vegar!