Nútíma hugvísindi! Allt það sem felst undir þessum fána! Allir sem þar ná að vingast hver við annan; allt það sem þar nær að takast á! Leikvöllur einlægrar leitar, fákunnáttu, glæstra áforma, hégóma og heimsku, oft líka innantómt gort og enn frekar skefjalaus gróðafýsn. Úr þessari óreiðu vex ósjaldan öfund og óheft hatur sem brýst að endingu út sem lúmskur hefndarþorsti af lágkúrulegustu gerð.
Við slíkar aðstæður kemur að sjálfsögðu ekki á óvart að margir kræki í vanþóknun hjá þessum ærslafulla hamagangi, eins og yrðu þeir fyrir eitrun ef kæmust þeir í snertingu við hann. Þeir hafa líka mikið til síns máls, því fjölmargir áhangendur hugvísindanna sýna ekki með hegðun sinni neitt freistandi og enn síður aðlaðandi, heldur er miklu frekar allt í fari þeirra þess eðlis að allir aðrir hafa fyrirvara gagnvart þeim.
Það er undarlegt til þess að vita að allt svið svokallaðra hugvísinda, sem illar tungur eða fávísir rugla oft saman við andavísindi, skuli enn í dag virðast vera opinn leikvangur þar sem hver og einn getur hagað sér að eigin geðþótta, taumlaust og refsingarlaust.
Svo virðist vera. En reynslan hefur margsinnis kennt okkur að svo er ekki!
Ótal frumkvöðlar á þessu sviði sem voru nógu kærulausir til að stíga nokkur leitandi skref framávið og byggðu þau á ímyndaðri vitneskju, urðu hjálparvana fórnarlömb eigin glannaskapar. Það raunalega er hins vegar að öll féllu þessi fórnarlömb án þess að það yrði mannkyninu til nokkurs gagns!
Hvert einasta tilfelli hefði með réttu átt að verða sönnun þess að leiðin sem valin var reynist ekki sú rétta, því hún leiðir aðeins til tjóns og jafnvel glötunar, en engrar blessunar. En af einstakri þrákelkni eru þessar röngu leiðir enn farnar, enn færðar nýjar fórnir, í hvert sinn sem finnst jafnvel smæsta nýja sjálfsagða rykkorn í gríðarstóru sköpunarverkinu er rokið upp til handa og fóta og ótal greinar skrifaðar sem hljóta að hrekja frá sérhvern alvarlega þenkjandi mann vegna þess að fumkennt fálmið verður svo augljóst með slíkum tilburðum.
Öll rannsóknarvinnan til þessa líkist miklu fremur hættulegum leik þótt hann sé vel meintur í eðli sínu.
Það stígur enginn óátalið inn á svokallaðan leikvöll hugvísindanna hafi menn ekki fyrirfram gert sér grein fyrir því að þeim ber að standa andlegu lögmálunum reikningsskil gjörða sinna. Sé gengið á svig við þau, það er að segja »þeim ekki hlýtt«, sem er það sama og að brjóta þau, leiðir það óhjákvæmilega til viðbragða gagnvart þessum djarfa, léttúðuga eða kærulausa sem ekki virðir eða ekki getur virt þau í hvívetna.
Að ætla sér að leggja á vit hins ójarðneska með jarðneskum tólum og ráðum er ekki öðru vísi en ef óþroskuðu barni, sem enn þekkir ekki jarðneskar hætturnar, væri ætlað að komast einu síns liðs í gegnum frumskóg, sem væri aðeins á færi vel útbúins fullhrausts manns sem kynni deili á þeirri varkárni sem þarf til að komast heill í gegn.
Nútíma hugvísindamönnum er ekki öðru vísi varið, jafnvel þó svo fyrir þeim vaki að gera vel og einlæglega, og áræða margt eingöngu í þágu vitneskjunnar, í þeim tilgangi að koma manninum nokkuð áleiðis yfir landamæri sem hann stóð lengi við og knúði dyra.
Þessir fræðimenn standa enn í dag eins og börn, fálmandi, sjá ekki hætturnar sem flæða móti þeim hvert andartak eða geta hellst í gegnum þá yfir á annað fólk þegar þreifingar þeirra grafa sér glufu í eðlilegan varnarvegginn eða opna dyr sem færi oft betur að væru luktar.
Kæruleysi er eina réttnefnið yfir þessar aðgerðir, ekki dirfska, svo lengi sem þessir útrásaraðilar gera sér ekki fulla grein fyrir því að þeir geta haft skilyrðislausa stjórn á öllum hugsanlegum hættum, ekki aðeins varðandi sjálfa sig heldur einnig varðandi aðra.
Óábyrgasta framferðið sýna »vísindamenn« sem fást við tilraunir. Margoft hefur verið bent á glæpsamlegu aðgerðina dáleiðslu.*
Þeir vísindamenn sem starfa á annan hátt við tilraunir gera sig í flestum tilvikum því miður seka um þau mistök, án þess að vera það ljóst, – því að öðrum kosti myndu þeir örugglega ekki beita þessum vinnubrögðum –, að koma öðru næmu fólki, eða fólki gæddu miðilsgáfu, í segulmagnaðan eða jafnvel í dásvefn, í því skyni að færa það þannig nær þeim líkamlega ósýnilegu áhrifum veraldarinnar »fyrir handan«, í þeirri von að geta með þessum hætti heyrt og séð sitthvað sem ekki væri hægt í eðlilegu vökuástandi þeirra sem tilraunin er gerð á.
Í að minnsta kosti níutíu og fimm af eitthundrað tilvikum leggja þeir þetta fólk þar með í mikla hættu sem það er enn ekki vaxið, því hvers kyns aðstoð við að ná djúpsvefni er sálinni fjötrar sem þvinga hana inn í næmara ástand, sem nær lengra en eðlilegt þroskastig hennar annars myndi heimila.
Afleiðingin er sú að sá sem tilraunin er gerð á er skyndilega staddur á sálrænu svæði þar sem hann hefur verið rændur eðlilegri vörn sinni, með tilrauninni, eða býr ekki yfir náttúrulegri vörn, sem aðeins verður til með eðlilegum eigin innri þroska.
Þennan aumkunarverða mann verðum við að sjá fyrir okkur myndrænt eins og stæði hann tjóðraður við stólpa, stillt upp sem agni óra fjarri á hættulegu svæði, í þeim tilgangi að laða að sér áður óþekkt líf og athafnir, verða meira að segja fyrir áhrifum þeirra til þess að geta greint frá þeim eða til þess að margvísleg áhrif, fyrir milligöngu hans og útgeislun tiltekinna boðefna úr líkama hans, verði öðrum sýnileg.
Þolandi svona tilraunar getur í einhvern ákveðinn tíma, með hjálp þeirra tengsla sem ríkja milli öfgakennds sálarástandsins og jarðnesks líkamans, miðlað og greint áhorfandanum frá öllu því sem fram fer eins og í gegnum síma.
Verði hins vegar vegið einhvern veginn að þeim sem á þennan hátt er kominn í öfgakennt sálarástand, þá getur hann ekki varið sig vegna þess að hann var sviptur náttúrulegri vörn sinni, hann er ofurseldur og hjálparvana vegna þess að fyrir tilstilli annarra var honum hrundið inn á svæði sem hann á enn ekki eða alls ekki heima, miðað við eigin þroska. Vísindamaðurinn svokallaði, sem hratt honum þangað í þekkingarþorsta sínum, kann heldur engin úrræði til bjargar, vegna þess að sjálfur er hann gestur og reynslulaus inni á því svæði þar sem hætturnar leynast.
Og því er það að vísindamenn verða að afbrotamönnum, gegn vilja sínum og án þess að verða dregnir fyrir jarðneska dómstóla þess vegna. Það útilokar þó ekki að víxlverkun andlegra lögmála hlekki af fullum þunga vísindamanninn við þolandann.
Margur þolandi varð að líða árásir fíngerða heimsins sem með tíð og tíma, en oft hratt eða samstundis, hafa líkamleg áhrif í grófgerða efnisheiminum og leiddu til veikinda eða dauða, þó svo að sálræna meinið sem af hlaust hafi ekki horfið þar með.
Vísindamennirnir, en svo nefna áhorfendurnir sig, sem senda þolendur sína yfir í ókannaðar lendur, eru, meðan á þessum hættulegu tilraunum stendur, yfirleitt í jarðnesku vari og njóta verndar jarðnesks líkama síns og meðvitundar.
Það kemur sjaldan fyrir að þeir deili hættum þolendanna með þeim á sömu stundu, að þær yfirfærist sem sagt samstundis yfir á þá. En við jarðneskt andlát sitt hins vegar, er þeir færast yfir í fíngerða efnisheiminn, verða þeir hvað sem öðru líður, vegna þess að þeir eru hlekkjaðir við þolendurna, að flytjast þangað sem þolendurnir voru sendir, til þess að geta hafist upp ásamt þeim, hægt og sígandi.
Þennan manngerða flutning sálar yfir í aðrar víddir þarf ekki alltaf að skilja sem svo að sálin yfirgefi líkamann og svífi á brott yfir á önnur mið. Yfirleitt heldur hún kyrru fyrir í líkama sínum. Segulmagnaður eða dáleiðslusvefn gera hana aðeins óeðlilega næma, þannig að hún bregst við mun fínni straumum og áhrifum heldur en henni er mögulegt í eðlilegu ástandi.
Það er vitaskuld svo að hún er ekki með sjálfri sér í þessu annarlega ástandi, eins og hún annars væri, hefði hún fengið að þroskast þangað á eigin forsendum og stæði þar örugg og traustum fótum og byði öllum áhrifum byrginn á sama hátt.
Þar eð hún er ekki heil og með sjálfri sér í þessu tilbúna umhverfi verður til misvægi sem hlýtur að leiða til raskana. Afleiðingarnar eru skilyrðislaus og alger tilfinningadoði sem aftur leiðir til þess að veruleikinn skælist.
Orsök rangra frásagna, endalausra rangfærslna er enn og aftur að finna hjá vísindamönnunum sjálfum vegna þess þrýstings sem þeir því miður beita. Þar er líka að finna skýringuna á því hvers vegna svo mörg »rannsökuð« dulræn fyrirbæri sem okkur er kunnugt um, falla ekki að ströngustu rökfræði. Þar er að finna ótal rangfærslur sem ekki hefur verið unnt að benda á sem slíkar til þessa.
Þessar augljósu vegvillur færa okkur greinilega nákvæmlega ekkert sem verið gæti mannkyni til gagns eða blessunar á einhvern hátt.
Manninum gagnast, þegar á reynir, aðeins það sem hjálpar honum til frama eða sem getur að minnsta kosti vísað honum veg að því marki. En í tilraunum þessum var endanlega tekið fyrir allt slíkt, strax frá upphafi og í eitt skipti fyrir öll!
Með handafli getur vísindamaðurinn vissulega stundum hrakið næman eða miðilsgáfum gæddan einstakling út úr jarðnesk-grófgerðum líkama sínum og yfir í fíngerðan efnisheim hans, en ekki vitund lengra en hann hefði hvort eð er komist, innra eðli sínu samkvæmt. Öðru nær, þrýstingurinn sem hann beitir skilar honum ekki einu sinni svo langt, heldur aðeins yfir á næsta svið allrar jarðneskrar tilveru.
En þetta svið sem stóð jarðnesku umhverfi hvað næst getur aðeins falið í sér þá hluti handanheima sem eru enn mjög jarðbundnir, sem vegna minnimáttar síns, lasta og ástríðna er hlekkjað við jörðina.
Vissulega á eitt og annað þróaðra eftir að dvelja í þessu umhverfi um stundar sakir. En við því er þó ekki alltaf að búast. Háleit fyrirbæri eiga þar ekkert rúm, eðli náttúrulögmálanna samkvæmt. Fyrr hrykki veröldin af stöfum, eða … í manninum yrði að búa einhver sá sökkull sem ljósið gæti bundist!
Að þess væri að vænta í fari þolanda rannsókna eða í fálmkenndum vísindamanni af þessu tagi, er harla ósennilegt. Fyrir bragðið er hættan vegna og tilgangsleysi allra tilrauna enn við lýði.
Eins er ljóst að eitthvað sannarlega æðra kemst ekki í námunda við miðil án allt hreinsandi nærveru mjög þroskaðs manns, og á það reyndar enn erfiðara með að flytja boðskap sinn í gegnum þennan miðil. Fyrirbæri æðri sviða efnisgerast hins vegar alls ekki, og allra síst í stríðniskenndum leikjum með banki, tilfærslu hluta o.s.frv. Til þess er gjáin á milli of stór til að hægt væri að brúa hana léttilega.
Alla þessa hluti er aðeins hægt að framkvæma, þrátt fyrir aðstoð miðils, fyrir tilstilli íbúa handanheima sem enn eru í mjög nánum tengslum við efnið. Ef þetta væri hægt á annan hátt, það er að segja ef æðri fyrirbæri gætu sett sig í samband við mannkynið með svo auðveldum hætti, þá hefði Kristur alls ekki þurft að verða maður, heldur hefði hann geta rækt hlutverk sitt án þessa að færa þessa fórn**. En mannkynið í dag er örugglega ekki á hærra sálrænu þroskastigi en það var á dögum Jesú hér á jörð, þannig að ekki er ástæða til að ætla að tengsl yfir til ljóssins komist greiðar á núna en þá.
Nú segjast hugvísindamenn reyndar fyrst og fremst stefna að því marki að staðfesta tilvist lífs í handanheimum, sérstaklega líf eftir jarðneskt andlát, og að í þeirri efahyggju sem nú ríki dugi ekki minni vopn en stór fallstykki, með öðrum orðum jarðnesk áþreifanleg sannindamerki til að rjúfa skarð í varnarvirki andstæðinganna.
Þessi rökstuðningur afsakar það samt ekki að mannssálum sé æ ofan í æ stefnt í hættu í fljótfærni!
Þar að auki ber enga brýna nauðsyn til að vilja endilega sannfæra illa innrætta andstæðinga! Alkunna er að þeir væru ekki reiðubúnir að trúa jafnvel þó svo að engill stigi beint af himni ofan til að boða þeim sannleikann. Eftir að hann hefði snúið aftur til baka myndu þeir hreinlega halda því fram að þarna hefði verið um fjöldasjónhverfingu að ræða, en ekki engil, eða grípa til einhverrar annarrar afsökunar. Og ef bent væri á eitthvað eða einhvern sem síðan dveldi hér áfram sem jarðnesk vera, það er að segja sem sneri ekki aftur eða yrði ósýnilegur, þá yrði gripið til enn annarra undanbragða vegna þess að sú vera þætti þá of jarðnesk að mati þeirra sem neita að viðurkenna tilvist handanheima.
Þeir myndu ekki hika við að kalla slíkt sannindamerki svik, og mannveru myndu þeir kalla draumóramann, ofsatrúarmann eða myndu líka lýsa honum sem svikara. Of jarðneskt eða ójarðneskt eða hvort tveggja í senn gildir einu, þeir munu alltaf finna einhver umvöndunarefni sem bera mætti brigður á. Og ef þeim eru allar bjargir bannaðar grípa þeir til skítkasts, enn harðari árása og skirrast ekki við að beita valdi.
Þessir verða þar af leiðandi ekki sannfærðir með því að færa fórnir! Og enn síður margir svonefndir fylgismenn. Þessir telja sig, í sérkennilegri tegund af hroka, þess umkomna, yfirleitt í frekar óljósri og raunveruleikafirrtri trú á lífið fyrir handan, að geta gert vissar kröfur til þessa lífs í því skyni að geta »séð« eða »heyrt« af því nánari fregnir. Þeir vænta þess að leiðtogar þeirra færi þeim bendingar að handan sem umbun fyrir hlýðni sína.
Satt best að segja koma oft harla sjálfsagðar væntingar þeirra broslega fyrir sjónir, og sama gildir um fjölfróðugt, vingjarnlegt fyrirgefandi bros sem sýningargluggi raunverulegrar fákunnáttu. Það er eitri líkast að ætla líka að bjóða þeim upp á sýningar, því vegna þess hve þeir telja sig fróða eru þeim tilraunir ekki mikið annað en sanngjarnar afþreyingarstundir þar sem íbúar handanheima eiga að vera í hlutverki listamanna í sjónleikjahúsi.
En leiðum nú hugann frá stóru tilraununum og lítum aðeins nánar á þær litlu, eins og til dæmis andaglasið. Þær eru hreint ekki jafn saklausar og menn vilja vera láta, heldur eru þær stór varasamar vegna þess hversu hratt þær geta breiðst út!
Því ætti að vara alla við þeim! Þeim sem vel eru að sér hlýtur að verða ómótt við að sjá hversu kærulausir menn eru í umgengni við þessa hluti. Hvernig margir fylgismenn leitast við að auglýsa »kunnáttu« sína með andaglastilraunum, eða í fjölskylduboðum þar sem ýmist með brosi á vör eða með dularfullu hvísli er kynnt, nánast sem leikur, æfingin með bókstafi þar sem glas eða önnur hjálpartól færast fram og til baka yfir á hina ýmsu bókstafi með léttri snertingu lófans og mynda að endingu orð.
Allt hefur þetta breiðst út með ógnarhraða og nánast orðið að samkvæmisleikjum sem gjarnan er farið í undir hlátrasköllum, háðsglósum og oft þægilegum hryllingi.
Daglega sitja eldri og yngri dömur í faðmi fjölskyldunnar eða einar sér við lítið borð með fyrir framan sig bókstafi dregna á pappaspjald, helst eiga þeir að vera dregnir upp á tiltekinn hátt til að spilla nú ekki fyrir galdrablænum sem á að örva ímyndunaraflið, sem reyndar er með öllu óþarfur vegna þess að hann breytir engu, ef þetta höfðar nægilega mikið til viðkomandi einstaklings. Og það eru til ótal slíkir!
Nútíma hugvísindamenn og leiðtogar dulrænna samtaka kætast yfir þessu því þarna eru mynduð raunveruleg orð og setningar sem iðkendur leiksins höfðu ekki hugleitt, hvorki meðvitað né ómeðvitað. Þetta hlýtur að sannfæra hann og fylgismönnum »dulrænna fyrirbæra« fjölgar.
Til þessa er vísað í ritum dulrænna hreyfinga, ræðumenn hvetja til þeirra, hjálpardót er framleitt og selt sem auðvelda á þennan þvætting, og á þennan hátt birtist okkur gjörvallur dulrænn heimurinn sem iðjusamur handlangari myrkursins og telur sig af hjartans sannfæringu með þessu móti vera prest ljóssins!
Þessir atburðir einir sér nægja til að sýna fram á algera vanþekkingu í dulrænum tilburðum af þessu tagi! Þeir færa okkur heim sanninn um að enginn þeirra er raunverulegur sjáandi! Það gilda heldur ekki sem gagnrök, ef af þessum upphafsþreifingum kemur á stöku stað fram góður miðill eða öllu heldur, sem réttara er, ef góður miðill kemur í stutta stund fram í byrjun leiks.
Þeir örfáu menn sem þegar eru til þessa kjörnir hafa á eðlilegum þroskaferli sínum byggt upp allt annars konar vörn sem vakir yfir hverju þrepi, en þessa vörn hafa ekki aðrir. Þessi vörn verkar aðeins ef hún verður til við eðlilegan eigin þroska, án utanaðkomandi aðstoðar! Því sjálfsagða vörn er aðeins að finna í öllu sem náttúrulegt er.
Um leið og minnstu utanaðkomandi hjálpar gætir, hvort heldur með eigin æfingum viðkomandi einstaklings eða fyrir tilstilli einhvers annars í gegnum segulmagnaðan svefn eða dáleiðslu, er hið náttúrulega eðli rofið og passar ekki inn í náttúrulegu lögmálin, sem ein eru fær um að veita vernd. Komi síðan fákunnátta því til viðbótar, en hana er nú alls staðar að finna, er ógæfan dunin yfir. Viljinn einn kemur aldrei í stað getunnar þegar grípa þarf til aðgerða. Enginn má samt fara fram úr eigin getu.
Það er vitaskuld ekki óhugsandi að meðal þeirra hundruða þúsunda sem fást við þessa hættulegu leiki leynist einn og einn sem sleppur refsingarlaust og njóti góðrar verndar. Að sama skapi kann að vera að margir bíði svo lítið tjón að þess verði ekki enn vart á jörðinni þannig að það verði ekki fyrr en þeir eru komnir yfir sem þeim verður ljóst hvaða heimskupör þeir drýgðu í raun og veru. En það eru líka fjölmargir sem bíða tjón sem auðsætt er í jarðlífi, þó svo að þeim verði aldrei ljóst, meðan þeir dvelja á jörðinni, hver hin raunverulega orsök var.
Af þessum sökum verður að gera grein fyrir þeim fíngerðu og grófgerðu fyrirbærum sem liggja að baki þessum leikjum. Það er jafn auðvelt og allt annað í sköpunarverkinu og hreint ekki svo flókið, en þó samt erfiðara en margur hyggur
Eins og málum er nú háttað á jörðinni hefur vilji mannsins komið því svo til leiðar að myrkrið hefur nú náð yfirhöndinni yfir öllu efniskenndu. Það stendur því jafn traustum fótum í efnisheiminum eins og í eigin trausta heimi og getur því beitt sér af öllu afli í efnisheiminum. Þar unir það hag sínum vel, heyr sína baráttu á kunnuglegum grunni. Vegna þessa býr það í öllu efniskenndu, er sterkara en ljósið.
Af því leiðir að í öllu efniskenndu er máttur myrkursins meiri en máttur ljóssins. En í leikjum af áðurnefndu tagi, eins og andaglasi o.þ.u.l., kemur ljósið, það er að segja hið háleita, alls ekki til álita. Við gætum í besta falli talað um það sem slæmt er, það er að segja myrkur, og það sem betra er, það sem bjartara er.
Noti síðan einhver maður borð eða glas eða einhvern annan hlut grófgerða efnisheimsins, þá er hann kominn út á vígvöll myrkursins, þar sem myrkrið ræður ríkjum. Völl sem all myrkt telur sinn heimavöll. Hann samþykkir því að fyrra bragði yfirburða kraft myrkursins, sem hann á sjálfur enga nægilega vörn gegn.
Virðum nú fyrir okkur iðju andatrúarmanns eða jafnvel bara samkvæmisleikinn með andaglasið, og fylgjumst með þeim andlegu eða öllu heldur fíngerðu fyrirbærum sem þar er að finna.
Komi einn eða fleiri að borðinu í því skyni að ná sambandi við íbúa handanheima, hvort sem það gerist með því að þeir banka í borðið eða, sem algengara er, færi hluti til á borðinu og myndi þannig orð úr þessum táknum, þá stofnast fyrst og fremst samband efnisins við myrkrið, sem tekur yfir miðlun boðanna.
Af mikilli fimi nota íbúar handanheima iðulega hástemmd orð, leitast við að svara hugsunum mannanna, sem íbúar handanheima eiga auðvelt með að lesa, á þann hátt sem mennirnir helst kjósa, en afvegaleiða þá ævinlega í spurningum um alvarleg mál, og, ef slíkt endurtekur sig, leitast við að hafa sífellt meiri og sterkari áhrif á þá og draga þá þannig niður, hægt og bítandi. Þessu afvegaleidda liði telja þeir hins vegar af mikilli leikni trú um að það sé á uppleið.
Komi svo til dæmis strax í upphafi leiks eða við eitthvert annað tækifæri horfinn ættingi fram í borðinu, sem gerist iðulega, verður enn auðveldara að halda blekkingunni til streitu. Leikendur gera sér grein fyrir því að þarna hlýtur tiltekinn vinur að vera á ferðinni sem gerir vart við sig, og trúa því síðan að það sé alltaf hann sem talar þegar fram koma athugasemdir í borðinu og kunninginn er tilgreindur sem mælandinn.
En þannig er það ekki! Það er ekki aðeins að myrkrið, sem fylgist stöðugt með, noti nafn hans til að gera blekkingar sem trúverðugastar og öðlast traust fyrirspyrjenda, heldur er gengið svo langt að fulltrúi myrkursins grípur inn í setningu raunverulega vinarins og lýgur vísvitandi upp lok setningarinnar. Staðreyndin er þá sú, þótt á fárra vitorði sé, að á bak við slétta og fellda setninguna standa tveir aðilar. Fyrst raunverulegi og hugsanlega fyllilega bjarti, sem sagt hreinni vinurinn, og síðan fulltrúi myrkursins, illviljaður, án þess að fyrirspyrjandi verði þess nokkurn tíma var.
Afleiðingarnar er auðvelt að gera sér í hugarlund. Sá aðili málsins sem fullt traust ber til hins aðilans verður fyrir vonbrigðum og fyllist efasemdum í trú sinni. Andstæðingurinn nýtir sér þetta atvik til að gefa háðsglósum sínum og efasemdum aukið vægi, ræðst jafnvel harkalega gegn öllu málinu. Í raun réttri hafa báðir rangt fyrir sér og þar er aðeins um að kenna vankunnáttunni sem ríkir í þessum efnum.
En allt gerist þetta á afar eðlilegan hátt: Ef bjartari, raunverulegur vinur kominn í borðið í því skyni að verða við óskum spyrjandans og taka til máls, og fulltrúi myrkursins mætir til leiks, þá verður sá bjartari að víkja þar eð sá myrkari er máttugri fyrir tilstuðlan efnis borðsins sem miðlar sambandinu, því að um þessar mundir er efnið hinn eiginlegi vettvangur myrkursins.
Mistökin eru manninum að kenna, sem valdi efnisheiminn sem vettvang og lagði þar með grunninn að misvæginu. Það sem þétt er, þungt, sem sagt myrkrið, stendur grófgerða efnisheiminum nær hvað þéttleika snertir heldur en það sem bjart er, hreint, léttara og er fyrir bragðið máttugra vegna nánari tengsla.
Hins vegar hefur það sem bjartara er, sem enn er fært um tjá sig í efni, ennþá einnig í sér fólginn nokkurn þéttleika af þessu tagi, annars væru tengsl við efnið og miðlun skilaboða um þau ekki lengur möguleg. Forsenda þessa er nálgun við efnið, sem á hinn bóginn gefur færi á að óhreinkast þegar komið er á samband við myrkrið í gegnum efnið.
Til að sneiða hjá þessari hættu á hinn bjartari engra annarra kosta völ en að hörfa hið snarasta frá efninu, nánar til tekið borðinu eða öðru hjálpartæki, um leið og einhver fulltrúi myrkursins seilist þangað í því skyni að rjúfa tengslin við miðil skilaboðanna sem annars myndi verka sem brú yfir eðlilega og um leið verndandi gjána.
Af hálfu handanheima er í slíkum tilvikum ekki hægt að koma í veg fyrir að menn sem stunda tilraunir í andaglasi hljóti að verða ofurseldir óæðri áhrifum. Með gjörðum sínum kaus hann heldur ekkert annað, því hér veitir það honum ekki neina vörn að hafa ekki þekkt lögmálin.
Þessi atburðarás á eftir að útskýra fyrir mörgum ýmislegt það sem áður var óútskýranlegt, lausn finnst á fjölmörgum dularfullum mótsögnum og vonandi hætta einnig margir að gæla við varasöm leikföng sem þessi!
Á svipaðan hátt er nú hægt að lýsa þeim hættum sem stafar af öðrum tilraunum sem eru miklum mun stærri og máttugri. En hér verður látið staðar numið við þessa algengustu og útbreiddustu hluti.
Hér verður aðeins minnst á eina hættu til viðbótar. Þessi tegund spurninga og leitar eftir svörum og ráðleggingum gerir manninn mjög ósjálfstæðan og öðru háðan. Sem er öfugt við þann tilgang sem í jarðvistinni er fólginn.
Leiðin en röng, sama í hvaða átt haldið er! Hún leiðir aðeins til ills, ekki til góðs. Hér er skriðið um jörðina þar sem stöðugt vofir yfir hættan á að rekast á viðbjóðslega orma, sólunda kröftum sínum og örmagnast að endingu á leiðinni … í tilgangsleysi!
Þessi »rannsóknarþrá« veldur íbúum handanheima sömuleiðis stórfelldu tjóni!
Mörgum fulltrúum myrkursins gefst þannig tækifæri, verða jafnvel leiddir í þá freistingu að valda spellvirkjum og gera sig seka um ný óhæfuverk sem þeir ættu annars ekki svo hægt með að hrinda í framkvæmd. Þroskaganga enn annarra tefst vegna stöðugrar tengingar við langanir þeirra og hugsanir.
Þegar vel er að gáð virðist þessi rannsóknarvinna svo barnalega þrákelkin, gegnsýrð af tillitslausustu eiginhagsmunum en um leið svo kauðsleg að maður hlýtur að hrista höfuðið og spyrja sig hvernig á því geti eiginlega staðið að nokkur maður vilji opna almenningi svið þar sem hann sjálfur þekkir ekki til.
Það er líka rangt að þessi leit fari öll fram fyrir opnum tjöldum. Þar með er draumóramönnum og loddurum gefinn laus taumurinn og mannkyninu gert erfitt fyrir að vinna traust.
Þetta hefur aldrei nokkurn tíma átt sér stað. Og hver einasta rannsókn, sem í dag er talin hafa skilað fullum árangri, lenti á ferli sínum í margs kyns mistökum. En almenningi var ekki greint frá því! Slíkt þreytir hann og hann missir með tímanum allan áhuga. Afleiðing er sú að loks þegar sannleikurinn finnst þá er hann fyrirfram búinn að glata mestum hluta þeirrar byltingarkenndu og afgerandi hrifningar sem hann ætti að vekja. Mannkynið er ófært um að hrífast með í sannfærandi fagnaðarlátum.
Vonbrigðin vegna endurtekinnar reynslu af vegvillum verða að beittum vopnum í höndum margra óvina sem geta með tíð og tíma blásið hundruðum þúsunda slíkt vantraust í brjóst að þetta veslings fólk hefur ekki lengur áhuga á að láta á sannleikann reyna þegar því er sýndur hann, af ótta við enn ein vonbrigðin. Það lokar eyrum sínum sem annars væru opin og fyrirgerir þannig síðasta tækifærinu sem því býðst til að rísa upp til ljóssins.
Þar með hefur myrkrið unnið enn einn sigurinn! Svo er vísindamönnum fyrir að þakka sem veittu því stuðning sinn og telja sig fúsir og stoltir vera brautryðjendur nútíma hugvísinda!
* Erindi: »Dáleiðsla sem glæpur«
** Erindi: »Endurlausnarinn«