Fíngert myrkrið hvílir sem dimm nótt yfir þessari jörð! Og hefur gert það mjög lengi. Sem kæfandi greip, svo þétt og fast að hver einasti ljósbjarmi líkist loga sem missir þróttinn af súrefnisskorti, dvínar og verður að engu.
Þetta fíngerða ástand er hræðilegt, ástand sem nú sýnir sig í sinni skelfilegustu mynd. Hver sá sem fengi þetta ástand augum litið, þó ekki væri nema í fimm sekúndur, myndi fyrir hryllings sakir glata allri von um björgun! –
Og allt er þetta manninum sjálfum að kenna. Vegna sóknar hans í lágkúru. Í þeim efnum var maðurinn sjálfum sér verstur. Nú eiga meira að segja þeir fáu, sem enn á ný leita hins æðra, á hættu að verða hrifnir með niður í djúpið, sem hinir þroskast nú til með ógnarhraða.
Það er sem vefjist eitthvað banvænt um þá sem sogar þá til sín að lokum. Niður í þykkt fúafen þar sem öllu er tortímt hljóðalaust. Engin barátta lengur, aðeins kyrrlátt, veikt, ógnvænlegt kyrkingarhljóð.
Og maðurinn þekkir það ekki. Andlegt slen slær hann blindu andspænis þessari tortímingu.
En fenið gefur stöðugt frá sér eiturgufur sem svæfa þá sem enn eru sterkir, vakandi, svo að þeir sökkva einnig hálf sofnaðir og aflvana.
Þannig er nú umhorfs hér á jörðinni. Með þessu er ég ekki að lýsa neinni mynd heldur lífinu! Úr því að allt sem fíngert er hefur form sem mynduð eru og lifna við fyrir tilstilli tilfinninga mannanna, er þessi atburðarás stöðugt í gangi. Og þetta er það umhverfi sem bíður mannsins þegar hann burt kallast af þessari jörð og getur ekki hafist upp til bjartari og fegurri lendna.
En myrkrið gerist nú sífellt svartara.
Því er að renna upp sú stund þegar jörðin verður um tíma framseld myrkrinu, án beinnar hjálpar frá ljósinu, vegna þess að þetta er það sem mennirnir þvinguðu fram með vilja sínum. Afleiðingar vilja fjöldans hlutu að kalla fram þessi endalok. – Þetta er sú stund sem Jóhannes fékk að líta, þegar Guð hylur ásjónu hans. –
Nóttin umlykur allt. En þegar neyðin er stærst, þegar allt, einnig það sem betra er, virðist líka ætla að sökkva, brýst árroðinn fram! En árroðanum fylgja fyrst hríðar mikillar hreinsunar sem óhjákvæmileg er áður en hægt er að hefja björgun allra einlægra leitenda, því ekki er hægt að rétta hjálparhönd öllum þeim sem sækjast eftir hinu óæðra. Þeir skulu steypast niður í hyldýpis hrylling þar sem þeir geta beðið einir síns liðs þess að vakna svo af kvölum að þeim býður við sjálfum sér.
Þeir sem til þessa gátu með hæðnisglotti á vör og að því er virtist óátalið lagt stein í götu þeirra sem hærra leituðu, munu nú hljóðna, hugsa ráð sitt uns þeir að lokum koma betlandi, kjökrandi og grátbiðja um sannleikann.
En í þetta sinn verður þeim ekki gert svona auðvelt fyrir, þeir verða leiddir linnulaust gegnum kvarnasteina eilífra lögmála guðlegs réttlætis uns þeir læra af eigin reynslu hvaða misgjörðir þeir unnu. –
Á ferðum mínum varð ég þess áskynja að með orðum mínum var sem varpað væri logandi kyndli inn í hjörð silalegra mannsanda, en það sýnir okkur að enginn maður getur gert tilkall til þess sem guðlegt er, en nú leggja menn einmitt mikið kapp á að uppgötva Guð í sjálfum sér og að verða þannig að endingu sjálfur Guð!
Orð mín ollu því víða ókyrrð og mannkynið kýs að rísa til varnar, því það vill aðeins heyra svæfandi og sefandi orð sem vekja vellíðan!
Þeir sem kjósa að rísa á þennan hátt til varnar eru aðeins bleyður sem helst kjósa að dyljast fyrir sjálfum sér til þess eins að geta áfram dvalið í rökkrinu þar sem er svo þægilegt að láta sig dreyma að eigin ósk.
Það þola ekki allir að standa í bjarmanum frá ljósi sannleikans, sem dregur miskunnarlaust fram allar misfellur og kusk á skikkjunni.
Með brosi, háðsglósum eða fjandskap hyggjast þeir afstýra komu morgundagsins sem svipta mun hulunni af óburðugum stoðum undir skammvinnri byggingu skurðgoðsins »ég«. Þessi flón halda sjálfum sér eigin Jörfagleði á bolludag, á öskudag kemur síðan óhjákvæmilega að uppgjöri. Í ranghugmyndum sínum gera þau sig aðeins sjálf guðum lík og líður þar vel á jarðneska vísu, notalega. Í þeirra augum er sá að fyrra bragði óvinur sem raskar þessari ró þeirra!
En í þetta skipti tjóar ekki hætis hót að rísa til varnar!
Að telja sjálfan sig guði líkan, sem birtist í þeirri fullyrðingu að hið guðlega búi í manninum, er auri atað fálm í átt að æðri eigindum og hreinleika Guðs ykkar, sem svívirðir þannig það sem ykkur er helgast og lítið upp til í heilagri tryggð! –
Innra með ykkur er altari sem nota skal til að veita Guði ykkar lotningu. Þetta altari er hæfileiki ykkar til að finna til, tilfinningarnar. Séu hann hreinn eru þær í beinu sambandi við hið andlega og þar með við Paradís! Þá verða til þau augnablik þegar jafnvel þið verðið að fullu vör við nærveru Guðs ykkar, sem oft gerist á stundu sárasta sársauka og mestu gleði!
Þá skynjið þið návist hans á sama hátt og eilífir frumandarnir í Paradís gera stöðugt, en þið eruð nátengd þeim á slíkum stundum. Þær sterku hræringar sem fara af stað í umróti mikillar gleði eða djúps sársauka hrinda í nokkrar sekúndur burt öllu jarðnesku og óæðra og við það opinberast hreinleiki tilfinninganna, og brýr rísa yfir í þann hreinleika sömu tegundar sem ríkir í Paradís!
Þetta er æðsta sæla mannsandans. Í henni dvelja þeir sem lifa eilíflega í Paradís. Hún flytur dýrðlega fullvissu þeim sem hólpnir eru. Þeir eru sér þá fyllilega meðvitaðir um návist Guðs síns, þeir hvíla í krafti hans, en líta um leið á það sem sjálfsagðan hlut að þeir eru á hæsta tindi tilveru sinnar og að þeir muni aldrei verða þess umkomnir að líta Guð augum.
Slíkt íþyngir þeim hins vegar ekki, heldur finna þeir, er þeir skynja ósnertanlega stærð hans, fyrir hrifningu og þakklæti vegna endalausrar náðar hans sem dramblátir lifendur í sköpunarverkinu fá notið um aldur og ævi.
Og maðurinn í jarðvist sinni getur notið þessarar sælu. Það er vissulega rétt sem sagt er að maðurinn á jörðinni geti á helgum andartökum skynjað nánd Guðs síns. Það er hins vegar glæpsamlegt að halda því fram ofan af slíkri dýrðar brú, þar sem meðvitundin um nærveru Guðs vaknar, að í manni bærist neisti Guðs.
Þessi fullyrðing helst í hendur við það að lítillækka guðlega ást. Hvernig verður mælistiku mannlegrar ástar brugðið á ást Guðs? Og það sem meira er, setja hana skör neðar en ást mannsins? Lítið á þá sem sjá fyrir sér og umbera guðlega ást sem æðstu fyrirmynd, fulla umburðarlyndis og samt þar að auki fulla fyrirgefningar! Í því þykjast þeir sjá eitthvað guðlegt, sem láti sér hvers kyns yfirgang lítilmótlegustu lifandi vera vel lynda, sem aðeins aumasti, blauðasti maður léti viðgangast, og uppskæri fyrirlitningu að launum. Sjáið þið ekki hvílíkri skelfilegri smán þetta viðhorf lýsir?!
Maðurinn vil fá að syndga óáreittur og gleðja þó Guð sinn með því að endingu, þegar mennirnir láta hann fyrirgefa sér allar syndir, án þess að yfirbót komi á móti! Sá sem hugsar svona er annað hvort óendanlega takmarkaður, refsivert latur eða hefur gert sér ljóst vonlaust magnleysi sitt gagnvart því að vilja ná hærra. Þessi atriði eru hvert öðru forkastanlegra.
Sjáið fyrir ykkur guðlega ást! Kristaltær, ljómandi, hrein og mikil! Getið þið ímyndað ykkur að hún sé jafn sæt-máttvana, virðingarlaus og lítillækkandi eins og mennirnir helst vildu sjá? Þeir sjá fyrir sér ímyndaða reisn þar sem þeir vildu helst sjá veikleika, draga upp ranga mynd til þess eins að blekkja sjálfa sig enn frekar, friðþægja vegna eigin ágalla sem gera þá að sjálfviljugum þjónum myrkursins.
Hvar er þar að sjá ferskleika og kraft sem eru skilyrðislausir þættir kristaltærrar guðlegrar ástar? Guðleg ást er óaðskiljanleg frá ströngum aga guðlegs réttlætis. Hún er meira að segja sjálf þetta réttlæti. Réttlæti er ást, og á hinn bóginn er ást eingöngu að finna í réttlætinu. Og aðeins þar er einnig að finna guðlega fyrirgefningu.
Kirkjurnar hafa rétt fyrir sér er þær segja að Guð fyrirgefi allt! Og fyrirgefi fyrirvaralaust! Annað en maðurinn, er telur jafnvel þann lítils virði til frambúðar, sem tekur út refsingu sína fyrir einhverja smávægilega yfirsjón, og bakar sér með slíkum hugsunum tvöfalda sök því þá gjörir hann ekki vilja Guðs. Hér vantar réttlætið í ást mannanna.
Áhrif guðlegs sköpunarvilja hreinsar sérhvern mannsanda af yfirsjónum sínum, í eigin upplifun eða með sjálfviljugum framförum um leið og hann leitar hærra.
Komi hann undan þessum kvarnasteinum efnisheimsins aftur til andans vídda þá stendur hann hreinn í ríki skapara síns og þá gildir einu hverjar yfirsjónir hans voru fram að því! Jafn hreinn og sá sem aldrei varð neitt á. En vegna áhrifa guðlegu lögmálanna er leiðin fyrirfram gefin, og í þeirri staðreynd er að finna vissuna um guðlega fyrirgefningu, náð hans!
Heyrum við ekki nú á dögum margoft spurt með skelfingu: Hvernig gat vilji Guðs látið þessi ár full neyðar yfir okkur ganga? Hvar er þar ást, hvar réttlæti? Mannkynið spyr, þjóðirnar spyrja, oft fjölskyldur og einstaklingar! Ætti þetta ekki miklu fremur að vera til sanninda um að ást Guðs sé vissulega annars eðlis en svo margur vilji vera láta? Reynið einhvern tíma að sjá fyrir ykkur til enda myndina af ást Guðs á þennan hátt, sem ást sem fyrirgefur allt, á þann hátt sem streist er við að birta hana! Án eigin yfirbótar; sem umber allt og fyrirgefur þó að lokum af rausn sinni. Niðurstaðan hlýtur að verða aumkunarverð! Telur maðurinn sig svo mikilvægan að Guð hans þurfi að líða fyrir það? Og þar af leiðandi mikilvægari en Guð? Hvað felst eiginlega í öllu þessu drambi mannsins? –
Þegar vel er að gáð munuð þið hnjóta um þúsund hindranir og komist þá aðeins að niðurstöðu þegar þið gerið lítið úr Guði, gerið hann ófullkominn.
Hann hins vegar var, er og verða mun áfram fullkominn, óháð því hvað manninum kann að finnast um það.
Fyrirgefning hans býr í réttlætinu. Ekkert öðru vísi. Og aðeins í þessu óbifanlega réttlæti er að finna þá stóru ást sem hingað til hefur verið vanmetin!
Venjið ykkur af því að meta hana út frá jarðneskum forsendum. Réttlæti Guðs og ást Guðs lúta að mannsandanum. Efnisheimurinn á þar ekki hlut að máli. Hann er aðeins mótaður af mannsandanum og er andvana án anda.
Hvers vegna kveljið þið ykkur svona oft með jarðneskum smáatriðum sem þið upplifið sem yfirsjón en sem eru það alls ekki?
Aðeins það sem vakir fyrir anda tiltekinnar gjörðar skiptir guðlegu lögmál sköpunarverksins máli. En þessi löngun andans er ekki sjálf athöfn andans, heldur innsta tilfinning, það sem fyrir manninum vakir í raun og sannleika, það eina sem getur hreyft við lögmálum handanheima og hreyfir við að eigin frumkvæði.
Guðleg ást lætur ekki mennina lítillækka sig, því í henni búa, einnig innan sköpunarverksins, eilíf lögmál vilja hans, sem borinn er uppi af ástinni. Og áhrif þessara lögmála eru í samræmi við framkomu mannsins innan sköpunarverksins. Þau geta tengt hann nærri Guði sínum eða reist um hann skilrúm sem aldrei verður rifið niður, nema því aðeins að maðurinn gefi sig honum loksins á vald, sem jafngildir því að hlýða, en aðeins þar getur hann fundið hjálpræði sitt, hamingjuna.
Þetta er eitt heilsteypt verk, einskis er vant, hvergi glufa. Sérhver dári og sérhvert fífl sem annars óskar mun þar verða að gjalti. –
Guðleg ást kemur aðeins því til leiðar sem er hverjum manni til gagns, ekki því sem vekur honum gleði á jörð og virðist þægilegt. Sjóndeildarhringur hennar er langtum víðari en svo, því hún hefur alla tilveruna á valdi sínu. –
Oft verður mörgum manninum hugsað sem svo: Ef alsherjarhreinsun getur ekki orðið nema til komi harmur og tortíming verður Guð að vera nógu réttlátur til að senda á undan iðrunarpredikara. Fyrst hlýtur að verða að vara manninn við. Hvar er Jóhannes, sem boðar það sem koma skal?
Þeir eru heillum horfnir, vildu miklast en eru þó andlega tómir! Innantómt dramb í felum á bak við slík hróp. Þeir myndu húðstrýkja hann a torgum, kasta honum í dýflissu!
Ljúkið upp augum og eyrum! Nei, hér er dansað og leikið sér áhyggjulaust og ekki skeytt um neyð og skelfingu meðbræðranna! Menn ætla hvorki að heyra né sjá! –
Iðrunarpredikari var vissulega sendur á undan, fyrir tvöþúsund árum, og á eftir honum orðið sem varð maður. En mennirnir kepptust við að má í burtu hreinan ljóma orðsins, myrkva það, og við það dvínaði aðdráttarafl skins þess smátt og smátt. –
Og allir sem grafa vilja fram orðið úr viðjum vafningsviðarins verða þess fljótt varir hvernig sendiboðar frá myrkheimum leggja sig fram um að stöðva hvern þann sem vakna vill til andlegs lífs í gleði sinni!
En í dag endurtekur sig ekkert eins og það var á tímum Krists! Þá kom orðið! Mannkyninu var gefinn frjáls vilji og ákvað að hafna, vísa á bug því sem meginmáli skiptir! Upp frá þeirri stundu var mannkynið ofurselt þeim lögmálum sem gengu sjálfkrafa til liðs við þessa ákvörðun, sem tekin var af fúsum og frjálsum vilja. Á þessari sjálfvöldu leið sinni lásu menn síðan upp af veginum alla ávexti eigin ákvörðunar.
Brátt mun hringurinn lokast. Það hrannast í sífellu upp yfirþyrmandi veggur sem brátt mun steypast yfir mannkynið sem uggir ekki að sér vegna andlegs doða. Að endingu, í fyllingu tímans, eiga þeir eðlilega ekki um neitt að velja!
Nú komast þeir ekki hjá því að uppskera eins og til var sáð á þeim tíma og síðar á villigötum.
Nú holdgerast aftur á jörðu og skulu standa skil gjörða sinna allir þeir sem á tímum Krists vísuðu á bug orði hans. Þeir geta ekki lengur gert tilkall til frekari viðvarana til þess að fá að endurskoða ákvörðun sína. Í tvöþúsund ár hafa þeir haft nægan tíma til að hugsa ráð sitt! Jafnvel sá sem fellst á mistúlkun á Guði og sköpunarverki hans og reynir ekki að leiðrétta þá túlkun, hefur alls ekki tekið á móti henni. Öðru nær, vegna þess að röng trú girðir fyrir að menn fái skynjað sannleikann.
En vei þeim sem falsar sannleikann eða hagræðir honum í því skyni að auka vinsældir sínar vegna þess að það henti manninum betur. Hann gerir sig ekki einasta sekan um falsanir, sem leiða aðra á glapstigu, heldur ber hann auk þess ábyrgð á öllum þeim sem honum tókst að tæla til sín á forsendum þæginda og aðgengis. Honum verður því ekki hjálpað á stundu lokauppgjörs. Hann steypist niður í djúpið sem sleppir honum aldrei framar, og það með réttu! – Þessu fékk Jóhannes líka að vera vitni að og greina frá í opinberun sinni.
Og þegar hreinsunin mikla hefst gefst manninum að þessu sinni enginn tími til að rísa til varna eða berjast gegn atburðarásinni. Þá munu lögmál Guðs, sem maðurinn hefur gert sér svo rangar hugmyndir um, engum vægja.
Einmitt í mestu skelfingu sem jörðin hefur nokkru sinni þurft að þola mun manninum loksins lærast að ást Guðs er víðs fjarri því að vera jafn mjúk og veikgeðja og menn hafa vogað sér að gera henni upp.
Meira en helmingur allra jarðarbúa nú á dögum á ekkert erindi á þessa jörð!
Árþúsundum saman hefur þetta mannkyn sokkið svo langt, horfið svo langt inn í myrkrið, að í óhreinum fyrirætlunum sínum hefur það reist sér margar brýr yfir í rökkurheima sem eru langt fyrir neðan þetta jarðarsvið. Þar dvelja djúpt sokknir, en fíngerð þyngd þeirra var slík að þeir áttu þess aldrei kost að komast upp á jarðarsviðið.
Í því fólst vörn til handa þeim sem á jörðinni dvöldu, sem og handa þessum djúpt sokknu. Þeir eru aðskildir vegna náttúrulega lögmálsins um fíngerða þyngd. Þar í neðra geta þeir ólmast og látið undan ástríðum sínum, allri lágkúru, án þess að valda tjóni. Öðru nær. Skefjalaust taumleysi bitnar þar aðeins á jafningjum, á sama hátt og þeir verða líka fyrir barðinu á lifnaði jafningjanna. Þeir líða því gagnkvæma þjáningu, sem leiðir til þroska en ekki til frekari sektar. Því það er fyrst í þjáningunni sem viðurstyggð getur vaknað, gagnvart sjálfum sér, og með viðurstyggðinni sú ósk að losna úr þessu ríki. Þessi ósk verður með tímanum að kvalafullri örvæntingu sem getur að endingu leitt til heitustu bæna og um leið til einlægrar löngunar til bata.
Þannig átti það að verða. En vegna rangra fyrirætlana mannsins fór allt á annan veg!
Dimmar fyrirætlanir mannsins urðu þess valdandi að reistar voru brýr yfir í svið myrkursins. Þeir seildust þangað yfir og aðstoðuðu, með hjálp aðdráttarafls sömu gerðar, þá sem þar dvelja, til að komast upp á jörðina. Hér gafst þeim að sjálfsögðu færi á að endurholdgast að nýju, sem þeim var undir venjulegum kringumstæðum á jörðinni enn ekki ætlað.
Því á jarðarsviðinu, þar sem þeir, eftir að því grófgerða hefur verið miðlað á milli, geta búið ásamt því bjartara og betra, þar valda þeir aðeins tjóni og takast þannig nýjar byrðar á herðar. Þetta geta þeir ekki á neðri tilvistarsviðum, því þar koma þeir aðeins jafningjum sömu gerðar að notum, vegna þess að þar skynja þeir að lokum aðeins sig sjálfa og læra að fyllast viðbjóði gagnvart því sem leiðir til bata.
Þessum eðlilega gangi allrar þróunar er maðurinn nú búinn að raska með lítilmótlegri beitingu hins frjálsa vilja sem hann notaði til að móta fíngerðar brýr yfir á svæði myrkursins, sem hafði í för með sér að þeir sem þangað voru sokknir þustu upp á jarðarsviðið sem soltnir úlfar og fylla nú glaðbeittir mestan hluta jarðar.
Vegna þess að bjartar sálir verða að víkja fyrir myrkrinu, þar sem myrkur hefur náð fótfestu, reyndist myrkvuðum sálum, sem voru komnar upp á jarðarsviðið á röngum forsendum, auðvelt að endurholdgast jafnvel á stöðum sem annars væru aðeins aðgengilegir bjartri sál. Myrkvuð sálin fann síðan, með hjálp einhvers í umhverfi hinnar verðandi móður, þá fótfestu sem gerði henni kleift að fara sínu fram og hrekja á braut hið bjarta, jafnvel þó svo að móðirin eða faðirinn teljist til hinna bjartari.
Þar er fundin lausnin á gátunni hvers vegna finna megi margan svartan sauðinn meðal góðra foreldra. En hugi verðandi móðir betur að sjálfri sér og nærumhverfi sínu og þeim sem hún umgengst, getur þetta ekki gerst.
Það er því aðeins hægt að lesa ást út úr því þegar sanngjörn lokaáhrif lögmálanna koma loksins fram í því að þeim sem ekki eiga erindi hingað verður sópað burt af jarðarsviðinu, þegar þeim verður steypt niður í ríki myrkursins, þar sem þeir eiga heima, eðli sínu samkvæmt. Nú geta þeir ekki lengur hindrað þá sem bjartari eru í upprisu sinni og bakað sér fleiri sakarefni, heldur miklu frekar átt þess kost að komast til þroska gagnvart viðurstyggð eigin lífernis. – –
Sá tími mun að sjálfsögðu koma og grípa heljartökum hjörtu allra manna, þegar útrýmt verður af ægilegu miskunnarleysi andlegum hroka sérhverrar mannskepnu. Þá hverfur líka allur efi sem nú aftrar mannsandanum frá því að skilja að hið guðlega býr ekki í honum heldur hátt yfir honum. Að það sé aðeins hreinasta mynd þess sem stendur á altari innra lífs hans, sem hann mænir upp til í auðmjúkri bæn. –
Það er ekki villa heldur sök þegar mannsandi viðurkennir að hann telji sig einnig vera guðlegan. Oflæti af þessu tagi hlýtur að steypa honum í glötun því þetta jafngildir tilraun til að hrifsa veldissprotann úr höndum Guðs, draga hann niður á sama stig og maðurinn er á, og náði ekki einu sinni að uppfylla, vegna þess að hann vildi verða meiri og líta upp til hæða sem hann nær aldrei, á aldrei eftir að skilja. Hann kom því ekki auga á raunveruleikann, gerði sig ekki aðeins að algerum ónytjungi í sköpunarverkinu, heldur það sem verra var, gerði sig að meinvaldi!
Að endingu verður honum sýnt fram á, með sínum eigin rangfærslum, á ógnvekjandi hátt, að í núverandi djúpt sokknu gerð sinni sé hann ekki einu sinni á við skugga nokkurs þess sem guðdómlegt er. Uppsafnaður sjóður jarðneskrar vitneskju, sem hann hefur sankað að sér á mörg þúsund árum, mun þá fyrir skelfingu lostnu augliti hans reynast einskis verður; hann á eftir að upplifa sjálfur hvernig ávextir einstrengingslegs brölts hans á jörðu verða gagnslausir, honum jafnvel til bölvunar. Þá minnist hann ef til vill eigin guðdóms, ef hann getur! – –
Þá verður kallað til hans af fullum þunga: »Á hnén, skepna, frammi fyrir Guði þínum og Herra! Reyndu ekki að fremja þann glæp að gera sjálfan þig að Guði!« – –
Sérviskulegum athöfnum lata mannsandans er lokið. –
Þá fyrst getur þetta mannkyn leitt hugann að frama sínum. Þá er líka runnin upp sú stund þegar það sem ekki stendur traustum fótum hrynur. Sýndartilvistir, falsspámenn og falssamfélög áhangenda þeirra hrynja til grunna! Og þannig opinberast villigötur fortíðarinnar.
Margur sem stóð álengdar með velþóknun sér þá sér til skelfingar að hann stendur á hyldýpisbarmi og, á villigötur leiddur, hrapar niður á ógnarhraða, en taldi sig þó stoltur vera á uppleið í átt til ljóssins! Taldi sig ljúka upp varnarmúrum án þess að eiga vísan stuðning að baki sér. Að hann kallaði yfir sig hættur sem hægt hefði verið að yfirstíga undir venjulegum kringumstæðum. Vel þeim sem þá finnur rétta veginn til baka!