BETLEHEMSSTJARNAN

Nú skal verða ljós hér á jörðu, eins og eitt sinn skyldi verða, þegar stjarna fyrirheitanna ljómaði yfir fjárhúsi í Betlehem.

En þá tóku aðeins fáir á móti ljósinu, áheyrendur þeirra sveigðu það til og hagræddu, eins og manninum er títt, reyndu að setja eigin hugmyndir inn í stað þess sem gleymdist og skópu með því aðeins óreiðu sem á nú að teljast ósnertanlegur sannleiki.

Af ótta við að allt hrynji ef jafnvel minnsta stoð reynist röng er barist gegn hverjum ljósgeisla sem fært getur skilning, hann ataður auri og, ef allt annað bregst, þá gerður hlægilegur með vonsku, illgirni, sem er skýrri hugsun greinilegt merki þess að vonskan er sprottin af ótta! En skýr hugsun er sjaldgæf á jörðu.

En samt verður ljós hins sanna skilnings að renna upp fyrir öllu mannkyni!

Sú stund er runnin upp þegar öllu því veila sem mannsheilinn spann upp verður burt sópað úr sköpunarverkinu þannig að það geti ekki framar spillt þeirri hugljómun að sannleikurinn er öðru vísi en þær haldlausu myndir sem raupgjarnt dramb og gróðafýsn, sjúklegt stærilæti og hræsni skópu úr fúafeni lítilmennsku smásálarinnar í sókn sinni eftir fáfengilegum áhrifum og virðingu á jörðu niðri.

Bölvaðir séu þeir sem afvegaleiddu og hnepptu í þrældóm milljónir manna þannig að þær áræða ekki lengur að opna augu sín fyrir ljósinu, heldur horfa fyrirlitningaraugum á hvaðeina sem þeim berst til eyrna og hljómar öðru vísi en vant er, í stað þess að leggja loks við hlustir og íhuga með sér hvort nýja fregnin standi ekki nær skilningi þeirra heldur en það sem þeim hafði áður verið kennt.

Eyrun eru stífluð og menn sjá óttaslegnir til þess að þeim berist ekki ferskir vindar, í reynd vegna leti og ótta við að þessir fersku vindar gætu leitt til heilnæmrar atorku andans sem krefst og þvingar menn til sjálf­stæðrar hugsunar. Andstætt núverandi makindalega hugarsleni sem veldur því einu að lagst er í langvarandi dvala þannig að slóttug, kæn og lævís skilningsgáfan geti leikið lausum hala!

En það stoðar ekkert þótt þið lokið eyrunum fyrir hinum nýja boðskap, byrgið augun svo ljósið valdi ekki ofbirtu og skjóti ykkur skelk í bringu! Þið verðið hrakin með afli upp úr þessum raunalega doða! Skjálfandi munuð þið standa frammi fyrir köldu ljósinu sem flettir ykkur miskunnarlaust öllu falsi. Skjálfandi, vegna þess að neisti andans í brjósti ykkar nær ekki lengur að kvikna til að orna ykkur innanfrá er hann samein­ast ljósinu.

Það er svo auðvelt fyrir ykkur að trúa því sem ótrúlegt er, því þá þurfið þið ekki að leggja neitt á ykkur, hugsa sjálfstætt og sannprófa. En einmitt vegna þess að það stenst enga skoðun samkvæmt lögmálum Guðs verðið þið einfaldlega að trúa, án þess að spurja hvernig eða hvers vegna, verðið að trúa í blindni og þykist samtímis stór! Þið sem þykist þannig vera einstaklega trúuð, á þægilegan hátt, hefjið ykkur yfir allan vafa og … líður vel, hólpin, öðrum æðri, fróm og sæluviss!

En þið hófuð ykkur ekki yfir allan vafa, heldur sneidduð þið hjá honum í bleyðuskap! Þið voruð andlega of sljó til að aðhafast nokkuð og kusuð frekar blinda trú en vitneskju um náttúrulegar hræringar í lögmálum vilja Guðs. Og nutuð í þeim efnum aðstoðar uppspuna mannsins. Vegna þess að því ósennilegra, óskiljanlegra, sem það er sem ykkur er ætlað að trúa, þeim mun hægara er að trúa á það í blindni og bókstaflega, því það er eina leiðin í slíkum málum. Þá verður að slökkva á allri vitneskju og sannfæringu.

Aðeins það ómögulega krefst blindrar, skilyrðislausrar trúar, því hið mögulega hvetur samstundis til sjálfstæðrar hugsunar. Þar sem sannleikur er, sem ávalt felur í sér eðlilegt samhengi og rökfestu, þar kviknar sjálfkrafa hugsun og skynjun. Þetta tvennt hættir þar sem eðlilegu samhengi sleppir, það er að segja þar sem enginn sannleikur er. Og það er aðeins skynjunin sem breytt getur hlutunum í sannfæringu, sem er það eina sem fært getur mannsandanum verðmæti!

Þannig lokast að fullu hringurinn sem hófst á jólanótt í Betlehem! Og við það að hringurinn lokast hlýtur öllum rangindum arfleifðarinnar að verða á brott kastað, og sannleikurinn leiddur til sigurs. Og ljósið sem inn flæðir mun stökkva á flótta myrkrinu sem mannkynið skóp!

Allar goðsagnirnar sem ofnar voru kringum líf Jesú í tímans rás hljóta að hrynja svo að það birtist að lokum hreint, samkvæmt lögmálum Guðs, á þann eina hátt sem hugsast gat í sköpunarverkinu. Fram til þessa hafið þið í sjálfskapaðri dýrkun og af glæpsamlegri trúgirni afneitað fullkomleika skaparans, Guðs ykkar.

Þar sjáið þið hann vísvitandi sem ófullkomið viljaverk! Ég hef minnst á þetta áður og þið getið undið ykkur og snúið að vild, ekkert fær því breytt að þið voruð of sljó til að hugsa sjálfstæða hugsun. Þið sýnið Guði enga lotningu með því að trúa í blindni á hluti sem ekki samræmast frumlögmál­um sköpunarverksins! Öðru nær, ef þið trúið á fullkomleika skaparans hljótið þið að vita að í sköpunarverkinu getur ekkert gerst sem ekki lýtur í öllu rökfestu lögmála Guðs. Lotning ykkar getur aðeins beinst að þessu.

Sá sem er annars sinnis dregur um leið í efa fullkomleika skaparans, Guðs síns! Því þar sem breytingar og hvað þá heldur betrumbætur koma til álita, þar hvorki er né var til fullkomleiki! Þróun er annað. Henni er ætlað rúm í sköpunarverkinu. Hins vegar skal hún vera skilyrðislaus rökrétt afleiðing áhrifa þeirra lögmála sem fyrir eru. En ekkert af þessu getur framkallað hluti sem svo margir trúaðir taka sem sjálfsagðan hlut og kenna við líf Krists!

Vaknið loksins af draumum ykkar, verðið sönn! Ég ítreka enn einu sinni við ykkur, að samkvæmt lögmálum sköpunarverksins er óhugsandi að nokkur maður geti fæðst hér á jörð án undangengins getnaðar í grófgerða efnisheiminum, og að það er jafn óhugsandi að nokkur líkami hins grófgerða efnisheims geti hafist yfir í ríki hins fíngerða eftir andlátið, og enn síður yfir í heim hins eðlisbundna og hvað þá yfir á svið hins andlega! Og þar eð Jesús hlaut að fæðast hér á jörð, laut sá atburður einnig grófgerðu lögmáli Guðs um undangenginn getnað.

Guð yrði að hafa brotið gegn eigin lögmálum, hefði tilurð Krists verið með þeim hætti sem sagnir herma. En það getur hann ekki þar eð hann er fullkominn alveg frá upphafi og eins vilji hans, sem er að finna í lögmálum sköpunarverksins. Sá sem áræðir að vera annars sinnis dregur þennan fullkomleika í efa og þar með að endingu einnig Guð! Því Guð án fullkomleika væri ekki Guð! Hér gilda engar afsakanir! Mannsandinn getur ekki beitt neinum útúrsnúningum á þessi einföldu sannindi, og heldur ekki þó svo að ugglaust séu burðarstólpar margra heimsmynda þar með skeknir. Hér gildir aðeins annað hvort – eða. Allt eða ekkert. Hér verður engin brú reist, því í guðdómnum er ekkert hálft og ekkert veilt! Heldur ekki í neinu því sem að Guði lýtur!

Jesús var getinn í grófgerða efnisheiminum, að öðrum kosti hefði jarðnesk fæðing ekki getað átt sér stað.

Fyrrum túlkuðu nokkrir stjörnuna sem svo að nú hefði fyrirheitið ræst. Meðal annarra María sjálf og Jósef, sem fól andlit sitt, í geðshræringu sinni.

Vitringar þrír fundu fjárhúsið og færðu barninu jarðneskar gjafir, en skildu það síðan eftir hjálparvana, en hefðu átt að greiða götu þess á jörðinni með auðæfum sínum og völdum og hlífa því við raunum við störf sín. Þeir gerðu sér ekki grein fyrir köllun sinni, en höfðu þeim þó verið send jarteikn um að þeir myndu finna barnið.

Maríu var órótt og því vildi hún á brott frá Nasaret, og Jósef, sem sá hryggð hennar og þrá, varð við ósk hennar, til þess eins að gleðja hana. Hann fól elsta aðstoðarmanni sínum yfirumsjón með trésmíðaverkstæðinu og hélt á brott með Maríu og barnið til fjarlægs lands. Í dagsins önn og amstri dvínaði senn minning þeirra beggja um ljómandi stjörnu, einkum þar sem Jesús sýndi engin merki þess í æsku að hann væri frábrugðinn öðrum, heldur eins og hvert annað barn.

Það var ekki fyrr en eftir heimkomuna, þegar Jósef, á síðasta augnabliki jarðnesku banalegunnar; hann, sem verið hafði besti föðurlegi vinur Jesú, sá svífa yfir Jesú, sem stóð einn við dánarbeð hans, krossinn og dúfuna. Um hann fór hrollur er hann mælti að lokum: »Það varst samt þú!«

Jesús sjálfur vissi ekkert um það uns hann rakst á Jóhannes, en hafði heyrt af því að sá kenndi merk fræði og skírði við ána Jórdan.

Þessi skírnarathöfn grófgerða efnisheimsins markar upphaf sendifararinnar til grófheimsins. Bindið féll frá augum. Frá og með þessari stundu var Jesú ljóst að honum var ætlað að flytja jarðarbúum orð föðurins.

Gjörvöll ævi hans mun ljúkast upp fyrir ykkur eins og hún var í raun og sannleika, svipt öllum hugarburði mannshugarins! Hringur atburðarásarinnar lokast og kunngerist öllum frammi fyrir dómstólnum þegar sannleikurinn sigrar, sem ekki má falla skuggi á um langa hríð!

María barðist innra með sér við efann, sem jókst við áhyggjur móðurinnar vegna sonarins og endaði að lokum í þungum skrefunum upp að Golgata. Eins mannlegt og verða má og ekki yfirjarðneskt. Þá fyrst rann upp fyrir henni erindi hans og um leið trúin.

Og nú, við endurkomu stjörnunnar, mun náð Guðs leiðrétta allar villur, öll mistök þeirra sem á sínum tíma lögðu stein í götu Krists, hvorki af þvermóðsku né illum hug, og vilja nú bæta ráð sitt þegar hringurinn lokast, og sem leitast nú við að bæta fyrir misgjörðir sínar eða vanrækslu.

Í viljanum til yfirbótar hefst endurlausn þeirra með ljómandi stjörnunni. Í frelsi sínu geta þau síðan lofað þann sem í visku og gæsku skóp þau lögmál sem allar verur hans geta tekið og hljóta að taka mið af.